Blogger Invitado

Hola a todos, mi querida amiga Anna me ha invitado a escribir algo para su maravilloso blog, bueno...este blog cuenta cosas de su vida, de sus viajes, de sus amigos... Pues en ello me quiero centrar, aun recuerdo como si fuera ayer, ese mes de Enero en que la conocí, esa noche loca de karaoke, con el amigo Perez, esas comidas con Mihai: “ Joder Miguel que me estas contando coño yo soy Grande Maestro” ji ji , que risas, que grandes momentos, allí, conmigo, con nosotros estaba también otra gran persona, otra gran mujer, otra gran amiga, la entrañable Patricia Claros... y bueno ..a ellas, a mis dos grandes amigas, a mis dos grandes amores..a ellas con toda mi humildad este poema quiero dedicar:

Vosotras, que danzáis por mi mente infligiendo prioridades,
Que hacéis pues de mí, ser de dos cabezas
Validar sin ton ni son, el deseo y la pasión
En pos del cariño y el amor.

¿Tú, que aletargas mis sentidos?,
¿Tú, que eres el manto de mi veneno y me ser?,
¿Tú, que la espiral del tiempo detienes a desdén?,
¿Tú, que bajo la noche atormentas mi ser?,
Tú y tú, solo tú
Vosotras, incisivas…, golpeadoras…, ansiosas…, deseosas…
Cual lobas temerosas, de a su presa dejar escapar
Acosáis pues mi mente haciéndome divagar.
Y yo cual cervatillo maltrecho deambúlate por mendigo
Hállome pues en esta duda perdido.
Entre barruntos, temores y tormentos
Busco pues la solución,
¿Cómo elegir entre dos joyas de igual valor?
“Recuerda maestro, la suma de ambas es la solución”.

Miguel Álvarez, Ajedrez Comentado

------------------------------------------------------------------------------------------------

Mi madre me ha enviado mis poemas :-)

Ayer mi madre arreglando mi dormitorio en Georgia, encontró algunos poemas mios, luego rebuscó en el ordenador y hoy me los ha mandado. Solía escribir muchos poemas cuando era pequeña :) Y en diferentes idiomas. Me encantaba escribir poemas. Ahora ya no los escribo. Supongo que las musas están de viaje :))

Este es uno de los que tengo en alemán; primero lo escribí en alemán, y despues de unos cuatro meses lo traduje al georgiano, que tambien quedó muy bonito. Abajo ponen las fechas exactas de composición.

Feliz lectura :)

***

Auf der Strasse stand ich,
vor einem Baum.
Alles schwamm im Nebel,
alles sah ich kaum.

Es war Herbst und es war
ein kalter Abend;
und im Nebel sah man
das Licht einer Ampel.

Neben dieser Ampel
sah ich ein Kind;
durch die Strassen tanzend
wehte der Wind.

Bunte Blätter fielen,
sangen zarte Lieder.
Ich stand vor dem Baum,
das Kind stand dort wieder.

Ich ging zu ihm. Ich sah,
es war sehr klein;
es was ohne Hut und
es war ganz allein.

Mit blauen Augen,
mit goldenen Locken;
trug weisse Jacke an
und weisse Socken.

Ich wollte es fragen
über seinen Namen,
aber plötzlich sah ‘was
und konnte nichts sagen.

Ich bemerkte etwas,
was mich verblüffte:
durch die Jacke sah ich
zwei kleine Flügel.

28. 01.01

***
ვიდექი გზაზე ხის წინ,

ვაკვირდებოდი ქუჩებს,

გზა კი ცურავდა ნისლში,

ვერას ვხედავდი უკვე.


საღამო შემოდგომის

სუნთქვას იწყებდა ცივად,

თვალს ვაყოლებდი ჩემთვის

შუქნიშნის ფერთა ციალს.


უცებ, შევნიშნე იქვე

სულ პაწაწინა ბავშვი;

ქუჩებში ცეკვა-ცეკვით

დათარეშობდა ქარი.


ფოთლის ხალათი ჭრელი

ეფინებოდა მიწას,

და თან მღეროდა კდემით

უნაზეს მელოდიას.


მე იქ ვიდექი ისევ,

ვუცქერდი სრბოლას ქარის;

იღუშებოდა ნისლი,

კვლავაც იქ იდგა ბავშვი.


მივუახლოვდი. თურმე

ყოფილა ერთი ციდა,

თავს არ უთბობდა ქუდი,

ფეხს ეცვა თეთრი წინდა.


მე მომაპყრობდა მყისვე

უმანკო, ზღვისფერ თვალებს,

ქარი უჩეჩდა კულულს,

და შიგ აქსოვდა ალერსს.


ემოსა მხოლოდ თეთრი

ქათქათა მოსასხამი;

ფერხთ ემსხვრეოდა ყინვა

და მუხლს იყრიდა ავი.


ვიგრძენ სურვილი მწველი,

რამე გამეგო მასზე:

ვინ იყო, სადაური,

ან რას ეძახდნენ სახელს.


რატომ დატოვეს, ანდა,

შუა ქუჩაში მარტო,

უწყალო სიცივეში,

ასე - და თანაც ამ დროს.


ის იყო, უნდა მეთქვა,

პირზე შემაშრა ღიმი;

თითქოს გაჩერდა ჟამი,

წამართვა ძალა სიტყვის.


ქათქათა მოსასხამზე

ღიმილს აფრქვევდა ცა;

იკვეთებოდა მასში

ორი პატარა ფრთა.


18.05.01.